١-  صبح - داخلی- آشپزخانه مشغول خوردن صبحانه :

 مریم می گوید : امشب زود بیا ، خواهرم از کرمان می آید خوب نیست دیر بیایی . می گویم : چی کار کنم باید تا آخرین فیلم جشنواره را ببینم تا بتوانم برای روزنامه فردا درباره اش مطلب بنویسم . می گوید : پس نگو می ری سینما ، بگو دهه فجره ، سرم تو روزنامه شلوغه ، مجبورم تا دیر وقت بمونم .

٢- روز - داخلی - تحریریه روزنامه:

الو ، اطاق رانندگان ؟ دژاکام هستم . لطفا یک ماشین به ما بدید برای برج میلاد ... بله ؟... جشنواره فیلم فجر ...چی ؟... فقط برای کارهای مهم ماشین دارید ؟ ... مگه جشنواره فیلم فجر ، مهم نیست ؟ ... بله؟ ... کار مهم از نظر شما چیه ؟ ... فقط برای مجلس و ریاست جمهوری می تونید ماشین بدید ؟ ... ممنون !

٣- شب - خارجی - محوطه بیرون تئاتر شهر :

( دهه فجر سال ١٣۶۵ است . با دکتر کاخی استاد نمایشنامه نویسی از سالن چهارسو بیرون می آییم )

دکتر ابوالقاسم کاخی : ... حالا جالبه تو همین زمینه یک خاطره براتون تعریف کنم . من هنوزم که هنوزه مادر بزرگ پیرم از من می پرسه : ابوالقاسم روزا کجا می ری ؟ منم می گم : تئاتر . اونم می گه : ننه ! به جای تئاتر مئاتر  برو سر ِکار تا بتونی نون در بیاری ، چیه که همه وقتتو تو تئاتر و سینما تلف می کنی می ری پی یللی تللی ؟!

بالاخره بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر در آخرین ساعات ۲۲ بهمن با اعلام بزگزیدگان خود در تالار وحدت تهران به کار خود پایان داد در حالی که امسال ویژگیهای منحصر به فردی داشت :

۱- نخستین موضوعی که توجه هر ناظر بی طرفی را به خود جلب می کرد ٬ تنوع سوژه ها و موضوعات مطرح شده در فیلمهای امسال بود.شاید در سالهای گذشته ٬ جشنواره ای با این همه تنوع سوژه و موضوع نداشته ایم . موضوعاتی اجتماعی ٬ فلسفی ٬ معنوی ٬ دفاع مقدس٬ سیاسی ٬ خانوادگی و عشقی ٬‌تاریخی و حتی تبلیغاتی با زبان هنری و با زبانهای واقعگرایانه ٬ روشنفکری و طنز با تنوع گسترده در جشنواره امسال حضور داشتند.

۲- نکته دوم ٬ تنوع کارگردانان و فیلمسازان از سلیقه های گوناگون بود. امسال فیلمسازان از طیفهای گوناگون فکری از حزب اللهی و روشنفکر و قدیمی و جدید و زن و مرد و ... حضور پر رنگی در سینمای امسال داشتند.

۳- امسال برای اولین بار پس پایان جنگ تحمیلی ٬ بیشترین فیلمهای ساخته شده در زمینه دفاع مقدس را شاهد بودیم . فیلمهای روز سوم ٬ آنکه دریا می رود٬ اخراجی ها ٬ پاداش سکوت ٬ اتوبوس شب ٬ مثل یک قصه و سه چهار فیلم دیگر که مستقیم یا در حاشیه به موضوع جنگ تحمیلی پرداخته اند ٬ محصول یک سال گذشته سینمای ایران است .

این فیلمها همان طور که پیشتر اشاره کردم با سلیقه ها و نگاههای گوناگون ساخته شده اند و ممکن است هر کسی با همه بخشهای آنها موافقت نداشته باشد و یا نقدهایی را به برخی قسمتهای آنان وارد بداند که این البته حق هر منتقدی است اما از ارزش اصلی کار یعنی توجه قابل تقدیر و بی سابقه فیلمسازان کشورمان به مقوله مهم دفاع مقدس نمی کاهد.

گذشته از این ساخت فیلمی پر جاذبه با موضوع جنایتهای رژیم شاهنشاهی (روز بر می آید) را نیز باید در همین زمینه مورد اشاره قرار داد.

۴- نکته جالب دیگر٬ جایگاه جشنواره امسال در بین توده مردم و به اصطلاح تماشاگران و مخاطبان است ٬ چیزی که تا یکی دو سال پیش ٬ روز به روز از این ویژگی کاسته می شد تا جایی که چندین همایش و کنفرانس برای بررسی علت رویگردانی مردم از سینما برگزار شد.

امسال برای نخستین بار در تاریخ برگزاری جشنواره های فیلم فجر ٬ ۱۳ فیلم به حد نصاب بیش از  ۵۰ درصد محبوبیت مردمی دست پیدا کردند به طوری که صاحبنظران از آن به عنوان یک «پدیده» یاد می کنند. همچنین چهار فیلم نیز حد نصاب بالای ۷۰ درصد آرای مردمی را کسب کردند و در روز آخر نیز فاصله دو فیلم پر مخاطب «اخراجی ها» و «سنتوری» با بیش از ۹۰ درصد آرای مثبت تماشاگران ٬ به یک دهم درصد رسید. این مقدار اقبال مردمی به خود جشنواره و به فیلمهای ساخته شده در یک سال گذشته ٬ ستودنی است و از برنامه ریزی مناسب در این عرصه خبر می دهد.

ذکر این نکته ضروری است که در سه چهار سال اخیر ٬ سالنهای نمایش دهنده فیلمهای جشنواره فجر خالی شده بود و اکران فوق العاده سوم و چهارم برای برخی  فیلمهای امسال که تا ساعت چهار بامداد طول بکشد و در همان سئانس آخر ٬ کسانی ایستاده فیلمها را تماشا کنند ٬ تاییدی بر ویژگی فوق است .

به همین دلیل ٬ پیش بینی می شود سالی پر بار در انتظار سینمای ایران باشد و  همه قشرها با آسودگی خاطر و با قدرت انتخاب کامل به گزینش فیلمهای مورد علاقه خود بپردازند و نگرانی از فیلمهای آلوده ای که عشقهای مثلثی و خیابانی و ... را مطرح می کنند نداشته باشند . بخصوص خانواده های متدین ٬ سال آتی می توانند با خیال آسوده ٬ سینما را به تفریحات سالم خود و فرزندان خود اضافه کنند.

۵- یک ویژگی دیگر جشنواره امسال ٬ حرف و حدیثهای حاشیه ای آن بود. بیشتر این اما و اگر ها به نوع داوری و اعطای جوایز بر می گشت . طبیعی است که ارزیابی ها در وادی هنر ٬ در ذات خود با ذوق و تا حدودی سلیقه همراه است و اگر داورانی دیگر دست به انتخاب می زدند ٬ برروی فیلمها و آثار دیگری دست می گذاشتند٬ اما به نظر می رسد می شد با تمهیداتی ٬ این اعتراضات را کاهش داد. انتقاد برخی فیلمسازان به اینکه امسال در برخی رشته ها ٬ تنها دو یا سه نامزد اولیه وجود داشت در حالی که در سالهای گذشته در هر رشته ٬ چهار تا پنج کاندیدای دریافت جایزه را اعلام می کردند٬ انتقاد بجایی است .

همچنین این گفته برخی بازیگران سرشناس که از ابتدا به ما گفته بودند در فیلمهای کارگردانان حزب اللهی بازی نکنید وگر نه دور جایزه گرفتن را خط بکشید ٬ نکته ای است که باید روی آن تامل کرد. البته باید توجه داشت که داوران جشنواره هر سال ٬ دو سه ماه قبل از برگزاری جشنواره انتخاب می شوند نه یک سال قبل که فیلمها کلید خورده اند! از سوی دیگر ٬ این اعتراضها نشان می دهد که مشکل ٬ همکاری کردن با کارگردانان حزب اللهی و ارزشی است و قاعدتا  این موضوع نباید از سوی وزارتخانه ای که تلاش دارد به نیروهای هنرمند متدین  ـ به نسبت گذشته  ـ میدان بیشتری بدهد ٬ صورت گرفته باشد.

برخی شنیده ها نیز حاکی از آن است که دستهایی خارج از سیستم تصمیم گیری مسئولان برگزاری جشنواره ٬ سعی در ایجاد اختلاف و اعتراض سازی داشته اند که خوب است مدیران بالای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این مسئله را پیگیری و در صورت رسیدن به نتیجه ٬ ماجرا را برای مردم و رسانه ها اعلام کنند.

و اما یک نکته دیگر: گرفتن برخی پزهای اپوزیسیونی از سوی برخی چهره های حزب اللهی کاملا نچسب است ! حتی ممکن است این نوع برخوردها از سوی مردم به چیزهای مختلف هم تعبیر شود . در شرایطی که پس از سالها نیروهای ارزشی و دینمدار ما امکان عرض اندام مناسب در عرصه سینما را پیدا کرده اند این نوع موضعگیریها و ادا - اصولهای اپوزیسیونی ٬ قدرناشناسی و کفران نعمت است . دوستان خوب ما توجه داشته باشند که نکند بازیگران اصلی کسانی در پشت پرده باشند و آنها سادگی و شتاب به خرج داده باشند...